TV

Documentaire over eerste seizoen Idols – een review

Talentenjachten: nu vormen ze een vast onderdeel van de programmering van de commerciëlen. Holland’s got talent, The Voice, X-factor, de beste singer-songwriter – het is teveel om op te noemen! Maar elk succes kent een begin. Weet je nog die allereerste publieke talentenjacht. Met tienersterretjes-in-de-dop Jim en Jamai. Ja we hebben het over Idols. Afgelopen week blikte de NTR terug op die allereerste Nederlandse talentshow. En dit is wat ik ervan vond.

Idols vormde best een belangrijk deel van mijn brugklas-jaar. Op zaterdagavond keken we op de bank bij onze ouders eerst naar de nieuwe live-uitzending, vervolgens naar de speciale achter-de-schermen-show, en tot slot naar de oh zo spannende uitslag! Op maandagochtend was dit het gesprek van de dag. Tijdens het eerste uur wiskunde bespraken we hoe (on)terecht het was dat die en die eruit lag. Tijdens het volgende uur Godsdienst ruilden we felbegeerde fotokaarten van de deelnemers – die kreeg je geloof ik gratis bij de Kruidvat. Het uur erna voerden we hevige discussies over de mogelijke winnaar van Idols. Was je in de jaren zestig nog voor de Rolling Stones óf voor de Beatles, in de jaren negentig voor de Spice Girls óf de Backstreet Boys, in de jaren nul was je voor Jim of Jamai.

Vanwege deze prachtige nostalgie besloot ik te kijken naar de veelbesproken Idols-documentaire U kunt nog stemmen. Oud-deelnemer Joel riep de andere oud-deelnemers uit het eerste seizoen bij elkaar om verhalen te delen over de nasleep van het programma. Een soort reünie dus. Dit resulteerde voor mij in een behoorlijke anticlimax. Allereerst herkende ik nog niet eens de helft van de kandidaten. Jim, Jamai, Dewi en Hind: dit was de herkenning-score. Toen ik een paar minuten later met behulp van flashbacks mijn score wat kon ophogen (‘hee ik herken ze van mijn fotokaarten!’) begon ik me te ergeren aan het hoge zeur-gehalte van het programma. Joel bekende in therapie te zijn geweest na Idols en vervolgens bracht dit de narigheid van de andere kandidaten naar boven. Hind liep weg van huis, Dewi kwam in de schuldsanering en Bas (serieus, weet íemand nog wie hij is?) gaf het zingen helemaal op om gymleraar te worden.

Ja het is goed dat deze kant van Idols belicht wordt. Dat we nu eindelijk te weten komen dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn was. Ik vind het alleen zo verdraaid jammer dat de positieve kanten opzettelijk worden weggestopt. Tekenend is de scene waarin Jamai zegt: “Ik vind het zo gek, ik herken me helemaal niet in hun verhalen. Ik had geen idee dat het voor hen zo zwaar was”. Dit is zo ongeveer het enige wat Jamai zegt in de uitzending. Hij heeft ongetwijfeld heel veel leuke en positieve dingen gezegd over zijn deelname aan Idols – je ziet hem namelijk vaak op de achtergrond met mededeelnemers babbelen – maar die krijgt de kijker niet te zien!

Toen ik klaar was met kijken naar deze deprimerende emo-tv had ik spijt dat ik eraan begonnen was. Dus lieve lezers, als je nu nieuwsgierig bent geworden naar U kunt nog stemmen: maak een wandelingetje en wacht tot de nieuwsgierigheid verdwijnt. Veel leuker is het om tijdens dat ommetje terug te denken aan die prachtige, onbezorgde, brugklas, twaalf (!) jaar geleden.

Als je eigenwijs bent, klik dan hier om de uitzending terug te kijken.

Advertenties

One thought on “Documentaire over eerste seizoen Idols – een review

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s